Wiem, że piszę to za każdym razem gdy gramy w sobotę i niedzielę, ale tak to już właśnie jest. Niedziela to już są naprawdę ciężary. Plaga urazów i kontuzji, ja obolały po wczoraj, nie wiedziałem, że dzisiaj dołożę do tego jeszcze kilka urazów. Nadal braki kadrowe w miotaczach, no i nauka. Wyszliśmy na te mecze naprawdę na luzie można powiedzieć.
Ten dwumecz był dziwny, a zwłaszcza pierwszy pojedynek. Już w pierwszej zmianie mecz został przerwany z powodu oberwania chmury. Lało przez około pół godziny i boisko wyglądało naprawdę kiepsko. Kolejne przeszło pół godziny po opadach zajęło nam osuszenie boiska i przygotowanie go do bezpiecznej gry. Na szczęście udało się, może nie było idealnie, ale dało się bezpiecznie grać. Deszcz już więcej nie padał, a nawet wyszło później słońce, a boisko ze zmiany na zmianę było coraz bardzo suche.
Scenariusz u nas był raczej prosty - przetrwać. Udało się, choć moja ręka po tych meczach naprawdę była w złym stanie. Już dawno mnie tak nie bolała, a co więcej byłem brany pod uwagę, aby ewentualnie w drugim meczu wejść na górkę na koniec i dorzucać do końca. Taki scenariusz na szczęście się nie ziścił, bo i tak bym nie dał rady narzucać z górki. Nie w tym stanie.
To, że z Piratami mamy niewielkie szanse było wiadome na długo przed meczami. Braki kadrowe, brak trzech podstawowych miotaczy, majówkowy termin wyjazdowy, okrojona kadra i aż 4 mecze w dwa dni. Dodajmy do tego niezwykle silną drużynę Piratów Władysławowo w tym roku wzmocnioną kilkoma zawodnikami z Japonii i raczej wiedzieliśmy, że ewentualne zwycięstwo było by niespodzianką.
Dlatego też sam wynik czy mecze przynajmniej dla mnie przyćmiło inne wydarzenie, a mianowicie mój setny mecz w barwach Rawy Katowice. Debiutowałem dokładnie 29 marca 2014 roku w meczu sparingowym przeciwko Silesii Rybnik. Reprezentowałem Rawę Katowice w poszczególnych latach:
